Anne....

isterdim iyi şeyler yazmak.... ona ne kadar minnettar olduğumu,onu ne kadar sevdiğimi söylemek....
ama sizi bırakıp giden bir anne için bunları söyleyebilir misiniz?
söyleyemiyorum ben de işte,içimden gelmiyor...
2002 yılından bu yana beni sevgiyle kucaklayan anne sevgisinden yoksunum.
bunu yaşamayan bir kişi için bu duyguları hissetmek imkansız.
ayda yılda bir gerçekleşen,bir iki günlüğüne olan formalite görüşmeler bile can sıkıcı oluyor bir müddet sonra. bir anneden nefret etmek nasıl bir duygudur,hissedebilir misiniz?
işte ben bunu yaşadığım her an hissediyorum.
kaç yıl boyunca söyleyemedim bir annemin bile olmadığını,beni terk edip gittiğini. herkes dışarı çıkmak için annesinden izin alırken ben onu yapamadım. veli toplantılarına herkesin annesi gelirdi,benimki değil...
sahte gözyaşları,kendi varlığını hissettirecek davranışlar boş geliyor artık.
bir annenin samimiyetine güvenmekte hiç zorlandınız mı?
bir anne çocuğunu özlemeden,onun sesini duymadan uyuyabilir mi?
bir anne kendi yetiştirmediği çocuğunun başarılarıyla övünmeyi hakediyor mu ?
peki bir çocuk tüm bu olanlardan sonra annesinin varlığından rahatsız olabilir mi?
işte ben oluyorum....

Anne! seni sevmiyorum...!